บทที่ 6 ความลับของคุณวาดิม 6
“นี่นะเหรอที่บอกว่าอยากได้?”
“อื้ม ตามหามาตั้งนานแหนะ แต่สุดท้ายก็หลุดมือไปเพราะคุณวาดิมคนเดียว!”
“เดี๋ยวฉันหามาให้เอง”
“จริงๆนะ!?”
“แล้วจะโกหกทำไมเล่า สร้อยราคานี้ไปขอซื้อกับคนที่ได้ไปในราคาที่มากกว่ายังไงก็ต้องขายอยู่ดี”
“คุณนี่เป็นคนแก่ที่ใจดีมากเลย”
“จะดีถ้าตัดคำว่าคนแก่ออก”
“แต่ตีนกาขึ้นแล้วนะ!”
“ยังไม่มี!”
“เนี่ย! ดูสิมีตีนกาตั้งสามเส้นแล้ว”
ยัยเด็กขี้แกล้ง! เขายืนนิ่งส่วนเธอไปยืนบนเตียงทำให้สูงกว่า แล้วก้มหน้าลงมาใกล้เล่นเอาหัวใจแทบหยุดเต้น นิ้วเล็กๆแตะที่หางตาเบาๆแล้วยิ้มกว้างให้ เธอแค่จะชี้ว่ามีตีกาทั้งที่มันไม่ใช่เลย พอเห็นว่าแกล้งกันไม่ได้ก็หุบยิ้มแล้วกำลังจะขยับตัวออกแต่เขาคว้าตัวเธอเอาไว้แล้วอุ้มลงมาให้ยืนดีๆก่อนถึงปล่อย
ไม่เจอกันสามปียังปากดีและขี้แกล้งเหมือนเดิม
เขารักเธอมากจริงๆ
“ตัวเบานะ”
“คุณวาดิมตัวใหญ่เกินไปต่างหาก เก็บของหมดแล้วเราไปกันเถอะ วันนี้ไปจัดห้องให้เสร็จแล้วพรุ่งนี้ฉันจะไปเที่ยว คุณวาดิมมีที่ไหนจะแนะนำไหมคะ?”
“เยอะเลยรชา ฉันคิดว่าสามเดือนคงไม่พอจะเที่ยวด้วยซ้ำ เธอน่าจะต้องอยู่กับฉันนานหน่อย”
“ไม่อยู่หรอกค่ะ ฉันวางแผนจะไปเที่ยวทั่วโลกภายในสองปี ไว้ถ้าฉันเที่ยวครบแล้วจะกลับมาเยี่ยม”
“ไปนานขนาดนั้นไม่คิดว่าฉันจะคิดถึงเหรอ?”
“คิดถึงทำไม?”
“เพราะฉันเป็นของเธอไง ถ้าไม่อยู่ยังไงก็ต้องคิดถึง”
“คุณวาดิมก็พูดไปเรื่อย!” เขาจับมือเขาเดินออกจากห้องเพื่อที่จะได้กลับบ้านสักที
ในระหว่างทางนั้นมีรถแอบขับตามมาเงียบๆและเขารู้ วีก็รู้ แต่เด็กแสบนี้สิจะรู้อะไรไหม เธอเอาแต่เล่นเกมด้วยความสนุกตามวัยรุ่นแค่นั้นเอง เขาพยักหน้าเล็กน้อยเพียงเท่านั้นรถก็เปลี่ยนเส้นทางเพื่อสลัดคนที่พยายามจะสะกดรอยตาม จนกระทั่งใกล้ถึงบ้านก็ชี้นิ้วให้แวะห้างสรรพสินค้าเพื่อแวะซื้อของก่อน อย่างน้อยเด็กดื้อจะได้ซื้อขนมและของกินที่ชอบด้วย
เขาจำช่วงเวลาที่อยู่กับเธอได้
แต่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยสักอย่าง
“มาทำอะไรที่นี่คะ?”
“ซื้อขนมให้เด็ก อยากได้อะไรก็เลือกเลยไม่ต้องคิดมาก”
“หมดตัวแล้วอย่ามาร้องไห้แล้วกัน”
วีหัวเราะเบาๆด้วยความเอ็นดูมาก นี่น้องรชาไม่รู้จริงๆหรือแกล้งโง่ว่าเงินทองของคุณวาดิมมีมากพอจะใช้สบายๆไปสักสามชาติถึงจะหมด แล้วสิบล้านที่ขอก็พึ่งจะโอนเข้าไปในบัญชีเมื่อเช้านี้เอง เขาไม่รู้ว่าคุณวาดิมจะเอาใจเด็กมากขนาดไหน แล้วก็อยากจะรู้จักเด็กคนนี้มากด้วย พูดตามตรงเลยว่ารู้สึกเหมือนเด็กคนนี้มีบางอย่างที่พิเศษ เธอไม่น่าจะใช่เด็กธรรมดาทั่วไปหรอก
คุณวาดิมมีความลับเยอะ
แต่เด็กคนนี้มีความลับเยอะกว่า
วาดิมจับมือเด็กน่ารักเดินเข้าทุกร้านที่น่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นอะไรที่เธอต้องการ หรือเขาเห็นว่าน่าจะเหมาะกับเธอก็ซื้อทันทีแบบไม่คิดมากเลยสักนิด ผ่านไปเพียงชั่วโมงกว่าๆก็ได้ของเต็มไม้เต็มมือถึงได้พากลับไปบ้านเพื่อพักผ่อนจะช่วยจัดห้องด้วยเลย เขาไม่รู้ว่าเธอชอบอะไรบ้างแต่จะทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนับต่อจากนั้นจะบันทึกลงในความทรงจำเพิ่มมากขึ้นไปอีก ในอนาคตข้างหน้าเขาจะได้เอาใจเธอได้ถูก
เมื่อก่อนเธอหลอกเขาว่าชื่อหมวย
เขาก็เชื่อแบบไม่สงสัย
เขาพึ่งเห็นว่าเธอมีบัตรเครดิตอยู่สามใบในกระเป๋าเงิน มองนิดเดียวก็รู้ถึงยอดทรัพย์สินแล้วว่าต้องมีไม่ต่ำกว่าร้อยล้านแน่นอน ดังนั้นการที่เธอขอเขาสิบล้านมันเลยดูไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่เกินไป สร้อยราคาเส้นละไม่กี่ล้านที่เธอต้องการก็ไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งร่วงหรอก นั่นแสดงว่าครอบครัวของเธอต้องมาฐานะเทียบเคียงกับเขาและมีอะไรบางอย่างซุกซ่อนอยู่ถึงทำให้เด็กตัวเล็กแค่นี้ไม่กลัวอะไรเลยสักอย่าง
หวังว่าเด็กแสบคงไม่หนีเขาไปเร็วๆนี้หรอกนะ
เธอเหมาะจะอยู่กับเขาที่สุดแล้ว
“นี่ห้องของเธอ”
“ติดกับห้องคุณวาดิมเลยเหรอคะ?”
“อื้ม เผื่อดื้อมากจะได้ดุ”
“ใครกันแน่ที่ดื้อคะ?”
“เธอนั่นแหละรชาอย่ามายอกย้อน แล้วชอบไม่ชอบอะไรก็บอกฉันจะได้ปรับปรุงทัน”
“ชอบอยู่คนเดียวค่ะ เชิญออกไปได้แล้ว”
“ฉันเป็นเจ้าของบ้านนะ!”
“แต่ห้องนี้ฉันเป็นเจ้าของ เชิญคุณวาดิมออกไป”
หลังจากวันนั้นผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ที่ไม่มีใครรู้เรื่องรชาเลย เขาให้สายสืบหาเรื่องนี้เพิ่มเผื่อว่าจะมีข้อมูลอะไรมา หรือคนของแม่เธอจะมาเอาตัวไปจะได้ซ่อนทัน นี่คือความรักที่หวงมากซะจนรู้สึกว่าต้องบ้าตายแน่ถ้าเราห่างกันอีกครั้ง รชาเองก็ดูไม่แคร์อะไรมากมายไปกว่าเที่ยวเล่นสนุกตามประสาเด็กพึ่งได้ออกจากบ้าน เธอกำลังหลงในอิสระจนอาจจะลืมอะไรไปหลายอย่าง
กรงทองครั้งนี้ต้องลงกลอนอย่างแน่นหนา
เธอจะโบยบินหนีไปไม่ได้
